Een onroerende-zaakstichting is een stichting die door een niet-commerciële organisatie is opgericht ten einde de onroerende zaken van deze niet-commerciële organisatie in eigendom te verwerven en ten behoeve van deze organisatie te beheren.

Een vereniging of stichting richt een nieuwe stichting op, die vervolgens het eigendom verkrijgt van de onroerende zaken (gebouwen, grond) die in gebruik zijn bij de desbetreffende niet-commerciële organisatie. De onroerende-zaakstichting beheert als eigenaar het gebouw en draagt daar ook alle kosten voor. Die kosten kan ze dekken door de onroerende zaken te verhuren aan de niet-commerciële organisatie die haar heeft opgericht. Op die manier kan een voetbalvereniging bijvoorbeeld zijn clubhuis buiten de eigen organisatie zetten. Door in de onroerende-zaakstichting een bestuur aan te stellen dat de voetbalvereniging ‘gunstig gezind’ is, hoeft er feitelijk niet veel te veranderen in de zeggenschap en het gebruiksgenot van de voetbalclub met betrekking tot het clubhuis.

Het voordeel van deze constructie is dat de niet-commerciële organisatie formeel geen eigenaar meer is van de onroerende zaken. De gebouwen en de grond komen ook niet meer voor op de balans van de organisatie. Op papier is de niet-commerciële organisatie dus ‘armer’ geworden door deze operatie. Dat kan van groot belang zijn in relatie tot subsidiegevers als de plaatselijke of rijksoverheid. De kans is namelijk groot dat zo’n subsidiegever op een bepaald moment zal stellen, dat een vereniging met veel onroerende zaken in eigendom wel rijk genoeg is en met wat minder subsidie toe kan. Overigens hebben ook veel instellingen voor hoger onderwijs en voor middelbaar beroepsonderwijs inmiddels hun toevlucht genomen tot deze juridische constructie.