Een arbeidsovereenkomst is een afspraak tussen een werkgever en een werknemer, waarbij de werknemer zich verplicht arbeid te verrichten ten behoeve van de werkgever. De werkgever krijgt de verplichting de werknemer een beloning te geven.

Een arbeidsovereenkomst geeft beide partijen, werkgever en werknemer, over en weer rechten en plichten. Wat de plicht is voor de ene partij, is het recht van de ander.
In het Burgerlijk Wetboek (BW) is een groot aantal artikelen opgenomen die betrekking hebben op de arbeidsovereenkomst. Uitgangspunt van de wetgever is geweest dat de werknemer de ‘economisch zwakkere partij’ is (tegenover de ‘sterkere’ werkgever). De wettelijke bepalingen zijn dan ook vooral gericht op de bescherming van de werknemer.
Tegenwoordig zijn van minstens zo groot belang de bepalingen uit de Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s). Een CAO wordt gesloten tussen de organisaties van werkgevers en werknemers en regelen ‘collectief’ de inhoud van de arbeidsovereenkomsten in een bepaalde bedrijfstak, branche of onderneming. De bepalingen van een CAO mogen niet slechter voor de werknemer zijn dan die in het BW zijn opgenomen, maar wel beter.