Met de 'klassieken' duiden we grofweg de economen van voor de tweede wereldoorlog aan (met uitzondering van J. M. Keynes).

Volgens de klassieken is op de lange duur de vraag gelijk aan de productiemogelijkheden. Immers: 'Aanbod komt van de productiefactoren en als deze productiefactoren productie tot stand brengen¸ zal die productie ook worden verkocht'¸ of 'Les produits s'achètent des produits'.

Volgens de redenering van de klassieken:

Permanente onderbenutting van de productiefactoren kan op de lange duur volgens de klassieken niet voorkomen.